ΒΑΡΒΑΡΑ ΜΑΝΑΓΟΥ
2ος λόγος ένστασης: Παραβίαση της συνταγματικής Αρχής της Ισότητας και
της Ίσης Μεταχείρισης.
Η αρχή της ίσης μεταχείρισης σαν βασική αρχή διακρίνεται τόσο από την γενική αρχή της ισότητας (άρθρο 4 παράγρ. 1 Σύντ.), όσο και από τις ειδικές εκδηλώσεις της γενικής αρχής, όπως είναι η αρχή της ισότητας των φύλων και η αρχή της ίσης αμοιβής για ίσης αξίας εργασία οι οποίες επίσης γνωρίζουν συνταγματική κατοχύρωση (άρθρο 4 παράγρ. 2, 22 παράγρ. 1 εδαφ. β’ Σύντ.).
Σύμφωνα με την αρχή της ισότητας όταν οι συνθήκες περισσότερων ανθρώπων είναι ουσιωδώς όμοιες, η νομική ρύθμισή τους πρέπει να είναι ίδια ως προς όλα αυτά τα πρόσωπα, ενώ όταν οι βασικές συνθήκες αυτών των προσώπων είναι ανόμοιες, η νομική ρύθμισή τους πρέπει να διαφοροποιείται. Το Σύνταγμα ορίζει ότι «οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου» (άρθρο 4 παράγρ. 1) δηλαδή ορίζει ότι τα νομοθετικά και διοικητικά όργανα οφείλουν να ενεργούν σύμφωνα με την αρχή της ίσης μεταχείρισης, ενώ τα δικαστήρια οφείλουν να ελέγχουν τις σχετικές παραβάσεις. Κατοχυρώνει δηλαδή ως ατομικό δικαίωμα την αξίωση των πολιτών για ίση μεταχείριση από το κράτος. Η αρχή της ίσης μεταχείρισης συνδέεται με την απαγόρευση των άμεσων και έμμεσων διακρίσεων. Εφαρμόζεται σε όλα τα πρόσωπα και το πεδίο της καλύπτει τους τομείς της κοινωνικής προστασίας, συμπεριλαμβανομένης της κοινωνικής ασφάλισης. Μέσα σε ένα κράτος, η δημιουργία άνισων καταστάσεων καθώς και η διαφοροποίηση των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των πολιτών δεν επιτρέπεται (άρθρο 5 παρ. 1 του Συντάγματος).
